İkinci Yıldönümünde Mezarda Ağlayan Anne: “Oğlumun Ruhu Bu Kedide”

28 Temmuz 2026 tarihi, Harun Akaröz’ün yaşamını kaybetmesinin ikinci yıl dönümünü işaret ediyor. Bu özel gün, annesi Safiye Soyman tarafından oğlunun mezarı başında derin bir üzüntüyle anımsanıyor. Soyman, gözyaşlarını tutamayarak mezarının yanında durdu ve “Oğlumun ruhu bu kedide” ifadesini söyleyerek oğlunun varlığının bir kedide devam ettiğine inandığını belirtti. Ayrıca “Bu acı hiç sönmüyor” ve “Harun gözümüzün önünde gitti” gibi ifadelerle perdelenmiş bir acıyı ifade etti. Bu an, sadece bir kişinin acısını değil, aynı zamanda bir anne tarafından yaşanan sonsuz pertesi yansıtmakta ve kamuoyunun dikkatini çekmektedir.

Olayın Detayları

Kaynaklara göre, Safiye Soyman, oğlunun mezarı başında gözyaşlarına boğuldu. Bu an, Muğla Bodrum’unda gerçekleşti; haberlerde “Muğla Bodrum'da Safiye Soyman Oğlunu Anarak Gözyaşlarına Hakim Olamadı” ifadesi kullanılarak konum belirtilmiş. Soyman, mezarın önünde dururken “Oğlumun ruhu bu kedide” dedi ve bu ifadeyi birden fazla média organı tarafından aktararak duyurdu. Ayrıca “Bu acı hiç sönmüyor” ve “Harun gözümüzün önünde gitti” sözleriyle, kaybettiği oğluna dair duygusal bağının hâlâ canlı olduğunu vurguladı. Bu ifadeler, Cumhuriyet, Mynet, İhlas Haber Ajansı, CNN Türk, Halk TV, Mersin Haber, Bursada Bugün, tv100 Haber ve Karadeniz Gazetesi gibi çeşitli haber kaynaklarında yer alıyor. Kaynaklar, Soyman’nın bu sözlerini oğlunun ikinci ölüm yıldönümünde mezarı başında söylediğini belirtiyor.

Olayın zamanlaması da önemli bir detay. Haberlerde “Safiye Soyman 2024’te vefat eden oğlu Harun Akaröz’ü gözyaşlarıyla andı: Bu acı sönmüyor” şeklinde ifade kullanılarak, Harun Akaröz’ün 2024 yılında vita ettiği ve bu tarihin ikinci yıl dönümünün 2026 Temmuzunda kutlandığı belirtiliyor. Dolayısıyla, Soyman’nın mezarı başındaki ziyareti, oğlunun yaşamını kaybettiği tarihten iki yıl sonra gerçekleşmiş bir anı ve saygı gösterisi olarak değerlendiriliyor.

Medya Tepkisi ve Sosyal Etki

Safiye Soyman’nın mezarı başındaki duygusu, geniş bir medya kapsamında yer aldı. Cumhuriyet, “Safiye Soyman oğlu Harun'u, ölümünün 2'inci yılında gözyaşlarıyla andı” başlıklı haberinde olayın temelini anlattı. Mynet ve İhlas Haber Ajansı da “Safiye Soyman oğlunun mezarı başında gözyaşlarına boğuldu! ''Oğlumun ruhu bu kedide''” şeklinde başlıklarla aynı ifadeyi vurguladı. CNN Türk, “Safiye Soyman Oğlu Harun Akaröz’ün Mezarında Gözyaşlarına Boğuldu: “Bu Acı Hiç Sönmüyor”” başlıklı raporla, Soyman’nın acısının devam ettiğini haberledi. Halk TV, “Safiye Soyman ölen oğlunun ruhunu kedide gördüğünü söyledi” ifadesiyle, kediye ilişkin inancın medyada nasıl yankı bulduğunu gösterdi. Mersin Haber, Bursada Bugün, tv100 Haber ve Karadeniz Gazetesi gibi yerel ve ulusal çıkışlar da olayın detaylarını paylaştı. Hamle Gazetesi ise “Safiye Soyman'dan Duygulandıran Evlat Acısı Sözleri” başlıklı bir篇章 içinde, Soyman tarafından söylenen duygusal ifadeleri topladı. Takvim de “Safiye Soyman 2024’te vefat eden oğlu Harun Akaröz’ü gözyaşlarıyla andı: Bu acı sönmüyor” başlıklı haberinde, iki yıl önceki lossun hâlâ hissedildiğini vurguladı.

Bu geniş medya coverage, olaya kamu ilgisini gösteriyor. Birçok okuyucu, Soyman tarafından söylenen “Oğlumun ruhu bu kedide” ifadesini sosyal medya platformlarında paylaşarak, kediye dair inanç ve bu inacın kişisel bir kopya olarak nasıl yorumlandığını tartıştı. Ayrıca, “Bu acı hiç sönmüyor” ifadesi, uzun süreli bir kayıp sürecinin duygusal ağırlığını ifade eden bir motto olarak alındı ve benzer deneyimleri yaşayan diğer anne-babalar tarafından destek gördü. Medya, bu sözleri sadece bir anın yansıması olarak değil, daha geniş bir kültürel ve duygusal bağlamda değerlendirerek, kayıp ve acı sürecinin toplumsal boyutunu da gündeme getirdi.

Anı ve Üçüncü Yıl Beklentileri

Soyman tarafından, Safiye Soyman’nın ikinci yıl dönümündeki mezarı ziyareti, sadece bir anı etkinliği olarak kalmadı; aynı zamanda gelecekteki anı ve saygı gösterileri için bir referans noktası oluştu. Kaynaklar, Soyman’nın “Bu acı hiç sönmüyor” ifadesini kullanarak, kayıp sürecinin sona ermediğini ve bu acının yaşamının bir parçası haline geldiğini belirtti. Bu ifade, üçüncü yıl dönümüne yaklaşırken, aynı duygusal tonun devam edeceği beklentisini oluşturuyor.

Olayın yer aldığı haberlerde, mezarın konumu olarak Muğla Bodrum’unda olduğu belirtilmiş ve bu bölgedeki mezar ziyareti, yerel halk tarafından da takip edilmiştir. Medya, bu ziyareti sadece bir bireysel anı olarak değil, bölgenin kültürel hafızasının bir parçası olarak da değerlendirdi. Böylece, Safiye Soyman’in oğluna dair duyduğu bağ, hem kişisel hem de toplumsal bir anlam kazanmış oldu.

Üçüncü yıl dönümü yaklaşırken, benzer bir törenin tekrarlanması, Soyman tarafından söylenen “Oğlumun ruhu bu kedide” ifadesinin hâlâ geçerli kalacağını ve belki de yeni bir formasyonla (kedinin varlığı üzerindeki inancın daha da pekiştirileceği) gündeme geleceği tahmin ediliyor. Ancak bu tahminler, sadece mevcut kaynaklardan elde edilen bilgiler ışığında oluşuyor ve kesin bir plan veya etkinlik hakkında bir afirmaşif ifade içermiyor. Kaynaklar, şu an için sadece ikinci yıl dönümündeki duygu ifadelerini ve bu ifadelerin medyada nasıl yansıtıldığını sunuyor; gelecek yıl için net bir açıklama veya planlama bilgisi sağlamıyor.

Sonuç olarak, 28 Temmuz 2026 tarihli haberler, Safiye Soyman’ın oğlunun ikinci ölüm yıl dönümünde mezarı başındaki ziyareti ve onun tarafından söylenen duygusal ifadeleri, hem bireysel bir acı hikâyesi hem de kamuoyunun ve medyanın dikkatini çekten bir olay olarak sunuyor. “Oğlumun ruhu bu kedide”, “Bu acı hiç sönmüyor” ve “Harun gözümüzün önünde gitti” ifadeleri, kayıp sürecinin derinliğini ve bu acının zamanla nasıl bir yer edindiğini gösteriyor. Bu bilgiler, okuyucuya olayın ne kadar önemli olduğunu, neden geniş bir medya ilgisi gördüğünü ve bu tür anıların toplumsal hafızada nasıl bir yer tutabileceğini anlamasına yardımcı oluyor.